Opis

[PL] Joanna Imielska: "Dialogi z przedmiotami" to kolejna seria przynależąca do cyklu zatytułowanego Archeologia z mojej szuflady, w którym główną rolę odgrywają stare, wydawałoby się zupełnie niepotrzebne rzeczy: zeszyty, notatniki, gazety, katalogi, listy, projekty, nawiązałam współpracę z tymi osieroconymi rzeczami i jednocześnie metafizyczną łączność z ich autorami / autorkami. Trwałość tych odnalezionych przedmiotów przypomniała mi o naszej nietrwałości, w obrazowy sposób mówi o tym Wisława Szymborska: „Korona przeczekała głowę / Przegrała dłoń do rękawicy / Zwyciężył prawy but nad nogą / Mój wyścig z suknią nadal trwa”. To prawda, że przedmioty potrafią przetrwać ludzi, ale to właśnie ludzie nadają im sens i dlatego opuszczone przez ludzi, zostają tego sensu pozbawione, chyba że zostaną na nowo przygarnięte i otoczone opieką. Tym razem otoczyłam opieką i podjęłam dialog z projektami mebli autorstwa mojego taty, pochodzą one z lat 70-tych XX wieku, dopisałam na nich swoje rysunki. Projekty, które do pewnego momentu nie stanowiły dla mnie istotnego materiału, po latach nabrały szczególnej wartości, okazały się nie tylko wehikułami pamięci, zainteresował mnie również materiał – papier o specyficznym kolorze i strukturze, naniesione na nim techniczne rysunki i odręczne zapisy. Zafascynowała mnie nieustanna przemiana tych materiałów, w każdym ułamku sekundy inna, stwarzana na nowo oraz możliwość dopisania swojej historii, zachowanie ciągłości i współzależności. Rysunki i obiekty-kolaże z serii "Dialogi z przedmiotami" stały się inspiracją do powstania obrazów, przeniosłam na płótno wyselekcjonowane z nich geometryczne formy, które stworzyły abstrakcyjny system znaków, symboli i gestów. Linie zagiętej kalki wyznaczyły kierunki kompozycji, a kolor sprawił, że obrazy można oglądać na różne sposoby i w różny sposób je interpretować. [CS] Joanna Imielska: "Dialogy s předměty" je název další série patřící do souboru Archeologie z mého šuplíku, v němž hlavní roli hrají staré, zdánlivě zcela nepotřebné věci: sešity, poznámky, noviny, katalogy, dopisy, projekty. S těmito osiřelými věcmi jsem navázala spolupráci a zároveň metafyzické spojení s jejich autory/autorkami.. Trvanlivost těchto nalezených předmětů mi připomněla naši pomíjivost, jak obrazně říká Wisława Szymborska: "Koruna přežila halvu / Ztratila ruku rukavice / Zvítězila pravá bota nad nohou / Můj závod s šaty pokračuje”. Je pravda, že předměty mohou přežít lidi, ale jsou to lidé, kteří jim dávají smysl, a proto, když je lidé opustí, jsou tohoto smyslu zbaveny, pokud nejsou znovu přijaty a je o ně znovu pečováno. Tentokrát jsem zahrnula péčí a zahájila dialog s návrhy nábytku od mého otce, pocházejícími ze 70. let, „dopsala“ jsem na ně své kresby. Projekty, které pro mne do jistého momentu nebyly důležitým materiálem, získaly po mnoha letech zvláštní hodnotu, ukázalo se, že jsou nejen nositeli paměti, ale zajímal mě také materiál - papír se specifickou barvou a strukturou, technické výkresy a na nich ručně psané poznámky. Fascinovala mě neustálá proměna těchto materiálů, v každém zlomku vteřiny jiná, znovu vytvářená a rovněž možnost připsání vlastního příběhu, zachování kontinuity a vzájemné závislosti. Inspirací pro obrazy se staly kresby a objekty-koláže z cyklu 'Dialogy s objekty", z nich vybrané geometrické formy jsem přenesla na plátno, čímž vznikl abstraktní systém znaků, symbolů a gest. Čáry složeného pauzovacího papíru určovaly směry kompozice a barva umožňovala prohlížet obrázky různými způsoby a interpretovat je různými způsoby. [CS] Dáša Lasotová: "Soubor Dialogy s předměty" (2024) jistým způsobem navazuje na dřívější práce nazvané Věcné vzpomínky. Věcné vzpomínky jsou vytvořeny z předmětů, které pocházejí od konkrétních rodinných příslušníků, asambláže z věcí dotýkaných konkrétními, blízkými lidmi. Věci, použité v Dialozích s předměty, také převážně pocházejí z domu, kde delší či kratší dobu přebývaly v různých místech, zpravidla zapomenuty, ale přechovávány z důvodů funkčnosti, sentimentu, estetického působení, zvláštní přitažlivosti. Z nich vzniklé asambláže nemají primárně vzpomínkový charakter. Svými novými uskupeními se vyjadřují k současnosti, vytvářejí nové texty. Dialogy probíhají skrze jejich funkční interakce a reinterpretace jednak mezi autorkou a jimi, jednak mezi nimi samotnými. [PL] Dáša Lasotová: "Zbiór Dialogi z przedmiotami" (2024) jest w pewnym sensie kontynuacją wcześniejszych prac zatytułowanych Wspomnienia materialne/obiektów. Wspomnienia materialne/obiektów powstają z przedmiotów pochodzących od konkretnych członków rodziny, stanowią zbiór rzeczy, których dotykały konkretne, bliskie osoby. Rzeczy wykorzystywane w Dialogach z przedmiotami również w większości pochodzą z domu, gdzie dłużej lub krócej przebywały w różnych miejscach, zazwyczaj zapomniane, ale trzymane ze względu na funkcjonalność, sentyment, efekt estetyczny, szczególny urok. Powstałe z nich zespoły nie mają przede wszystkim charakteru pamiątkowego. Poprzez swoje nowe ugrupowania wypowiadają się na temat teraźniejszości, tworzą nowe teksty. Dialogi odbywają się poprzez ich funkcjonalne interakcje i reinterpretacje zarówno pomiędzy autorem a nimi, jak i pomiędzy nimi samymi. KURATORKA WYSTAWY: DÁŠA LASOTOVÁ / FOT. JOANNA IMIELSKA, LADISLAV SZPYRC