Opis

[PL] Joanna Imielska: W obrazach z cyklu „Znaki” i „Ślady” początkowo, pejzaż był mocno osadzony w swoich realiach, lecz z czasem staje się jego symbolem, ideogramy rzeczy przechodzą w syntetyczne znaki. przejście przedmiotu w znak było celem nadrzędnym, coraz bardziej zagęszczałam materię, jakbym obserwowała naturę z bliska, zastosowałam widzenie analityczne, wielowarstwowe. W pracach pt. „Ślady” świadomie nawiązałam do najprostszych znaków, jakie zostały zapisane w paleolicie: rytów i rysunków naskalnych; przedmiotów, roślin, zwierząt i ludzi, skorzystałam z geometryzacji, która w tych zapisach występuje. / Salomea Hartwigh („Imielska w Strasbourgu”, 1999): Imielska jest bez wątpienia pejzażystką. Wszystkie jej „Znaki”, „Ślady” jeśli nawet stwarzają pozory przedstawień skłaniających się w stronę abstrakcji – swoje źródło mają w pejzażu. Jest to jednak świat obserwowany w specjalny, właściwy tylko tej autorce sposób – nie syntetyczny, ale rozwarstwiający, analityczny. Możliwe, że to metoda „kobieca” właśnie, skoncentrowana, skupiająca uwagę na wybranym szczególe. Imielska patrzy na rzeczywistość z bliska, jakby przez lupę; poddając swoje obserwacje pracy wyobraźni, tworząc obrazy, które są znakiem, śladem, symbolem pejzażu – działają w myśl zasady pars pro toto. / Tadeusz Piersiak („Labirynty Znaków”, 2002): „Znaki” stają się samoistnymi kosmosami. Gęstymi od jednostkowych bytów, które ręką kreatora zostały poukładane obok siebie według przemyślanej konstrukcji. Tworami niezwykle pracochłonnymi i wymagającymi niezwykłej konsekwencji, samozaparcia a równocześnie wyobraźni zdolnej ten kosmos ogarnąć. [EN] Joanna Imielska: In the paintings from the "Signs" and "Traces" series, initially, the landscape was firmly rooted in its reality, but over time it becomes its symbol, the ideograms of things transforming into synthetic signs. The transformation of object into sign was the overarching goal; I increasingly condensed matter, as if observing nature up close, employing an analytical, multi-layered vision. In the works entitled "Traces," I consciously referenced the simplest signs recorded in the Paleolithic: rock carvings and drawings; objects, plants, animals, and people. / Salomea Hartwigh ("Imielska in Strasbourg," 1999): Imielska is undoubtedly a landscape painter. All of her "Signs" and "Traces," even if they create the appearance of representations leaning toward abstraction, have their source in the landscape. However, this is a world observed in a special way, unique to this author – not synthetic, but stratifying, analytical. Perhaps this is precisely the "feminine" method, concentrated, focusing attention on selected details. Imielska looks at reality closely, as if through a magnifying glass; subjecting her observations to the work of the imagination, creating images that are signs, traces, symbols of the landscape – they operate according to the principle of pars pro toto. / Tadeusz Piersiak ("Labirynty znak", 2002): "Signs" become self-contained cosmoses. Dense with individual entities, arranged side by side by the hand of the creator according to a carefully considered structure. Creations that are extremely labor-intensive and require extraordinary consistency, perseverance, and at the same time, an imagination capable of encompassing this cosmos. / FOT. SZYMON KAŁMUCZAK